ผมพักที่ "บ้านตำมิละ" ที่พักน่ารักริมน้ำโขง นั่งมองฝั่งตรงข้ามเป็นเมืองห้วยทราย แขวงบ่อแก้ว ประเทศลาว แผ่นดินไหวรุนแรงเพิ่งผ่านไปไม่นานนัก...รอยตำนานที่กล่าวถึงหมู่บ้านที่โดนธรนีสูบในสมัยโบราณก็มาจากเค้าโครงเรื่องจริงเพียงแต่ในสมัยก่อนไม่มีใครสามารถอธิบายได้ว่าเกิดจากเหตุอันใด... บ้านพักน่ารักแห่งนี้..ร่มรื่นด้วยไม้พื้นเมืองหลากพันธุ์ห้องพักอยู่ภายใต้เงาครึ้มของไม้ใหญ่ ที่นั่งเล่นอยู่ในมุมที่มองเห็นน้ำโขงได้ชัดเจน มาที่นี่ที่ไร ผมมักใช้เวลาของตัวเองที่นี่..ผมนั่งเงียบๆทอดตามองไปยังแม่น้ำโขง...พักสายตากับมุมเล็กๆตรงหน้า ดอกไม้ช่อสวยงาม

เชียงของมีนักท่องเที่ยวต่างถิ่นมาเยี่ยมยามสม่ำเสมอ ทีละน้อยละน้อยไม่ขาดสาย...ร้านสำหรับการติดต่อสื่อสารเล็กๆเกิดขึ้นรองรับนักเดินทางกลุ่มนี้ ... เปิดรอท่าไว้..ในขณะที่เจ้าของร้านใช้เวลาส่วนใหญ่ของวันกับแปลงดอกไม้ที่ตนเองปลูก...ผมชอบลีลาวดีของที่นี่ อาจเป็นเพราะผมเห็นตอนหลังฝนตกใบและดอกยังแต้มด้วยละอองฝนชื้น..ดูสดชื่นงามตา...ผมถ่ายรูปนี้มาในขณะที่เจ้าของร้านกำลังแยกต้นขิงมาปลูกด้วยวิธีใช้ดอก..และบอกกับผมว่าเป็นวิธีใหม่ที่เธอก็ไม่รู้ว่าจะได้ผลหรือเปล่า...

เรือช้าของเราออกจากท่าเรือฝั่งเมืองห้วยทรายก่อนเที่ยงเล็กน้อย..อากาศร้อนชื้น แต่ได้ลมพัดโชยอ่อนๆจากการแล่นของเรือในลำน้ำโขงทำให้คลายร้อนได้บ้าง วันนี้เรือใช้เวลาแล่นประมาณ 7 ชั่วโมง ผ่านสองข้างน้ำโขง ผ่านหลากวิถีชีวิต ผ่านความง่าย - งามของการดำรงอยู่ .... เวลาบนเรือช้า..หากจินตนาถึงเมฆบนท้องฟ้าเวลาเรือแล่นอยู่ก็คงได้นิทานเจ้าชาย - เจ้าหญิงเรื่องยาวไว้คอยเล่าให้เด็กๆฟัง เนื่องเพราะเวลายาวนานที่ผ่าน...และเมฆบนฟ้าก็เปลี่ยนรูปทุกระยะของเรือผ่าน... ผมมาถึงเมืองปากแบงในขณะที่พระอาทิตย์ลับเขาไปแล้ว...จันทร์เพ็ญคืนวิสาขะยังไม่ทอดวงให้เห็น คงเพราะกว่าจะพ้นเหลี่ยมเขา ก็คงต้องใช้เวลาโคจร... ร้านอาหารเล็กๆตั้งรอคอยนักเดินทางอยู่ริมทาง

ตลาดเช้าสะท้อนวิถีของผู้คนในชุมชน...ตลาดเช้าเล็กๆของเมืองปากแบงก็เช่นเดียวกัน มีสินค้าเรียบง่ายที่หาได้ในธรรมชาติโดยไม่ต้องผ่านกรรมวิธียุ่งยาก สินค้าผ่านขั้นตอนปฐมภูมิก็กลายเป็นอาหารได้...

แววตาของเด็กเป็นแววตาที่มองแล้วไม่ต้องสิ้นเปลืองระบบวิเคราะห์คำนวณในสมอง แม้ว่าบางทีแววตานั้นแสนเศร้าสร้อยหรือชวนตั้งคำถาม ว่าเด็กน้อยเจ้าของแววตานั้นกำลังครุ่นคิดอะไร..น้องสองคนนี้นั่งอยู่ที่โต๊ะไม้เก่าๆริมถนนเมืองปากแบง ผมกับจากตลาดเห็นแววตาชวนตั้งคำถามก็เลยอดถ่ายรูปเก็บมาไม่ได้...ผมไม่รู้ว่าในใจน้องคิดอะไรอยู่...แต่สิ่งที่มองเห็น เป็นความรู้สึกฝ่ายดี...ดีในใจจริงๆ

เด็กๆกำลังเดินทางไปไร่..แววตาดูสดชื่นน่ารัก ภาษาดวงตาของเด็กเป็นภาษาเดียวกันทั่วโลกไม่ต้องใช้เครื่องแปลภาษามาช่วยทำความเข้าใจ มองทีไรหัวใจก็มีความสุขทุกที...แม้ว่าอาจเป็นแววตาที่ทุกข์บ้าง..แต่ก็เกิดความรู้สึกสุขที่จะช่วยเหลือ...วิถีของพี่น้องเมืองปากแบ่งยังคงอยู่กับธรรมชาติอย่างใกล้ชิด...จากฝนสู่หนาว หนาวสู่ร้อน หรือตั้งแต่ถือกำเนิดหรือวัยชรา ไม่ว่าจะเอามิติเวลาด้านใดมาเป็นเครื่องชี้วัด...พี่น้องที่นี้ก็คงอยู่กับธรรมชาติไม่เปลี่ยนแปลง...ยั่งยืน

ชีวิตย่อมมีไว้ใช้เอง...มิใช่ให้คนอื่นใช้...ผมรู้สึกเช่นนี้เสมอ...โลกกว้างทางไกลยังมีเรื่องราวมากมายให้เรียนรู้คนหา คนคนหนึ่งจะแกร่งได้ก็ขึ้นอยู่กับบทเรียนที่ตนเองได้ผ่านพบ มิใช่รอคอยชะตากรรมที่แม้กระทั่งตนเองก็ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นบ้าง...คนแกร่งวิถีกล้า...สร้างบทเรียนที่มีคุณค่าให้กับตัวเอง... การเดินทางเปรียบเหมือนการเปิดบทเรียนอีกบทเพื่อเรียบรู้โลกแบบฝึกหัดในโลกของความจริงมีให้เราพบได้อยู่ทุกเมื่อทุกตอน... พี่น้องผองเพื่อนกำลังเดินทางไปลงเรือต่อ จากปากแบง สู่เมืองหลวง - หลวงพระบาง

สิ่งสำคัญสิ่งหนึ่งยามเดินทางคือเพื่อนเดินทาง...หากได้คนเดินทางรู้ใจ แม้ไม่ต้องพูดคุยมากมาย แต่เข้าใจกันได้แทบทุกย่างก้าว..แม้จะไม่ได้ใช้เวลาร่วมกันทั้งหมด หากแต่เข้าถึงในเวลาส่วนตัวของกันและกัน..หากแต่ในเรื่องราวกลับกัน..บางทีพูดคุยมากมายอาจไม่เข้าใจกันเลยสักนิด... >>> รูปพวกเราสบายๆก่อนลงเรือ...อาจเพราะเดินทางร่วมกันมาเนิ่นนาน..นับระยะทางได้หลายหลักนัก..ทำให้การเดินทางร่วมกัน..กี่ครั้งกี่ครา...ก็จนปัญญาที่จะตวงนับปริมาณความสุขที่เกิดขึ้นมากมายได้สักที

เรือโดยสารจอดเรียงกันที่ท่าเรือเมืองปากแบงหลายลำ ที่จริงแล้ววันนี้มีเรือออกไปเมืองหลวงพระบางเพียงลำเดียวเท่านั้น...แล้วก็มีเรือไปเมืองห้วยทรายอีกลำเดียว..เรือลำอื่นก็ไม่ได้ออกไปไหน..รอถึงคิวในวันที่ตัวเองได้ออก ก็จะได้ออกไปรับส่งผู้โดยสาร...ในลาว ไม่ค่อยทำอะไรให้เสร็จได้ในจุดเดียว..เช่นข้ามเรือมาต้องนั่งรถไปขึ้นเรืออีกท่าหนึ่ง...เพราะจะได้ให้หลายๆคนมีรายได้..เป็นการเฉลี่ยรายได้กัน...

เรือแล่นผ่านท่าช่วง บ้านท่าช่วงอยู่ในแขวง"ไซยะบุลี"มีพรมแดนติดกับบ้านห้วยโก๋น อ.เฉลิมพระเกียริต จ.น่าน...เรือแวะส่งคนที่ท่าช่วง ก่อนออกเดินทางมองเห็นเจดีย์เล็กๆบนเนินเขา...ยังไม่รู้ที่มาของเจดีย์บางทีอาจเป็นที่พักพิงสูงสุดของวิญญาณใครคนหนึ่ง หรืออาจเป็นที่ประดิษฐานที่สำคัญในพระพุทธศาสนา... เพียงนั้นแล้ว..ก็เกิดมาจากแรงศรัทธาที่ปรารถนาให้สวยงาม.........

เรือน้อยลอยลำอยู่ริมโขง หาดทรายสีขาวดูละเอียดสบายตายามเรือจอดอยู่ริมโขงดูสงบงาม...แต่ในความรู้สึกขณะนั่งเรือผ่านใจกลางลำน้ำที่เชี่ยวกราก...อดคิดไม่ได้ว่าเรือน้อยลำนี้จะผ่านพ้นไปได้อย่างไร...บางทีวิธีการก็มีเพียงแค่สองทางให้เลือก...จะฝ่าคลื่นกลางแก่งน้ำไป...หรืออ่อนน้อมอ้อมคลื่น...แล้วค่อยไปให้ถึงอีกฝั่งหนึ่ง....เท่านั้นเอง...

เมื่อมีลำน้ำ ก็มีชุมชน ระหว่างทางสองฝั่งโขงก็เช่นกัน เรือแล่นผ่านหมู่บ้านเป็นระยะ บางหมู่บ้านก็ตั้งอยู่บนเขาสูงชัน บางหมู่บ้านก็ไม่ชันนัก...ดูเป็นภาพชีวิตที่ผ่อนคลายสบายนัก..ด้วยวิถีชีวิตที่แตกต่าง..

หลายครั้งหลายคราที่ได้อ่านเรื่องราวการเดินทางของคุณชมนาด และบ่อยครั้งที่ทำให้รู้สึกเหมือนว่าตัวเองได้ร่วมเดินทางไปด้วย อาจเพราะบางถ้อยคำ บางสำนวน หรือบางความรู้สึกของผู้เขียนที่ถ่ายถอดออกมาผ่านตัวอักษรนั้นทำให้ อิ่มเอมไปกับบรรยากาศทุกครั้งที่นำมาบอกเล่า

เรือน้อยจอยคอยริมฝั่งหลายลำ ผูกติดกับหลักไม้ไผ่ที่ดูอ่อนโยนที่ปักอยู่บนฝั่ง ค้อมน้อมตามแรงของน้ำที่ไหลลากเรือ

ชีวิตยังคงต้องต่อสู้...วิถีทางการต่อสู้แสนแตกต่างกันเหลือเกิน..ทั้งๆที่จุดหมายปลายทางของชีวิตล้วนอันเดียวกัน...การนิยามคุณค่าที่ต่างกัน...ทำให้รายละเอียดของชีวิตไม่เหมือน... >>ตลิ่งของสองข้างทางน้ำของ แม้ยืนมองดูยังคอตั้งบ่า เขาหาบน้ำตามขั้นบันไดมา แต่ตีนท่าลื่นลู่ดังถูเทียน เหงื่อที่กายไหลโลมลงโทรมร่าง แต่ละย่างตีนยันสั่นถึงเศียร อันความทุกข์มากมายหลายเล่มเกวียน ก็วนเวียนอยู่กับของสองฝั่งเอย กวีบทนี้ "นายผี" อัสนี พลจันทร์ เขียนขึ้นเมื่อเกือบ 50 ปีก่อน.. ข้อเท็จจริงยังไม่เปลี่ยนแปลง... ...พูดถึงกวีบทนี้...ผมคิดถึงสหายไท สหายใบไม้ สหายไฟ สหายคำตัน สหายแห่งกองทัพปลดแอกประชาชนไทย ในพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย... สหายสองท่านหลังเป็นสหายอาวุโสกว่า.. ทั้งสี่ท่านผูกพันธ์กับลำน้ำสายนี้ เท่าที่ผมจำได้..ดูเหมือนว่าครั้งหนึ่ง สหายไทย กับสหายใบไม้ เคยพบกับทั้งสหายไฟ และสหายคำตันในเรือกลางน้ำโขง และที่เมืองปากแบง...ในการย้ายฐานที่มั่น..เนื้อหาโดยละเอียดผมจะนำมาเล่าให้ฟังอีกครั้งนะครับ..ตอนนี้ชักเลือนๆ... >>สหายคำตัน - พ.ท.โพยม จุลานนท์ (บิดา พล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์) >>สหายไฟ - อัสนี พลจันทร (ผู้ประพันธ์เพลง "คิดถึงบ้าน"หรืออีกชื่อคือ "เดือนเพ็ญ") >> สหายไท - ดร.เสกสรรค์ ประเสริฐกุล (ผู้นำนักศึกษา 14 ตุลา 16 นักเขียน นักวิชาการ) >> สหายใบไม้ - คุณจีรนันท์ พิตรปรีชา (กวีซีไรต์ปี 32 )

เมื่อการเดินทางมาถึงจุดหมายจุดหนึ่ง...ในหลายๆจุดของชีวิต ย่อมพบกับความสุขสมหวัง...หัวใจแย้มยิ้มได้..ความสดใสเมื่อใช้เวลากับ เมืองหลวง "หลวงพระบาง"

เส้นทางเลียบโขงทอดโค้งอ่อนช้อย ผมเดินช้าๆหลายครั้งยกกล้องขึ้นส่อง...แต่ไม่ได้กดชัตเตอร์เสียมากกว่า.. อากาศที่เมืองหลวงฯร้อนชื้น..เหงื่อไหลเสื้อเปียก ดีหน่อยที่ลมแม่น้ำพัดขึ้นมาบ้าง...

ไปกันวันหน้าชวนด้วย ครับ ผม

มุมมองผ่านเลนส์ช่างงามอะไรเช่นนี้ งามกว่าที่เคยเห็นจากสายตาเราเองอีก ขอบคุณที่เอาสิ่งดีดีมาฝากครับ

" ชิวิตมีไว้ใช้เอง ไม่ได้มีไว้ให้คนอื่นใช้" มักได้ยินใครบางคนพูดให้ฟังเสมอๆ เวลาที่หัวใจเริ่มอ่อนแอ หวั่นไหวไปกับบางเหตุการณ์ในชีวิตทซึ่งบางครั้งก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตัวเองหรือคนอื่นที่มาทำให้ท่วงทำนองของชีวิต ผิดเพี้ยนไปจากจังหวะเดิมๆที่เคยเป็น แต่ไม่ว่าสาเหตุจะมาจากใครก็ตาม ชีวิตก็ยังดำเนินต่อ อิทธิพลของใครบางคนเข้ามาทำให้จังหวะเดิมของชีวิตเปลี่ยนแปลงไป (ในทางที่ดี) ตอนนี้เริ่มคุ้นชินกับทำนองใหม่ๆที่รู้สึกว่าความจริงแล้ว ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงอไรมากมาย แค่ใช้สองเท้าก้าวออกมาจากจุดเดิมที่ยืนอีกนิด มันก็จะเห็นความฝันของตัวเองเช่นเดียวกัน จะต่างกันก็ตรงที่คนละมุมเท่านั้นเอง ซึ่งอาจเป็นมุมใหม่ๆที่สดใสกว่าเดิมก็ได้ ป.ล.ขอบคุณ คนตัวใหญ่ที่ เติมกำลังใจให้กันเสมอๆ

ชื่นชมภาพสวยๆที่นำมาฝากกันเสมอๆค่ะ บางเรื่องราวตื่นเต้น บางเรื่องราวเงียบเหงา แต่ทุกเรื่องราวประทับใจ ชวนให้อยากไปดูให้เห็นเองกับตาจังค่ะ

น่าไปจังเลยแฮะ คราวหน้าอย่าลืมชวนนะ

ถึงแม้ไม่ได้ไปด้วย แต่ได้เห็นภาพที่งดงาม ในมุมมองของคนถ่ายภาพ คำบรรยายที่กลั่นมาจากถ้อยคำที่ดีงาม ก็เหมือนได้ก้าวข้ามเข้าไปถึงวิถีชีวิตของหลวงพระบาง

ช่าย อยากไปๆ...ทีสวยๆกับคนน่ารัก...อย่าง??? คราวหน้า...นุชชี่อย่าลืมชวนล่ะ จะให้นุชชี่ สอนถ่ายภาพด้วย

อยากไปมากๆเลย

บรรยายซะ....ได้บรรยกาศจริงๆ สนุ๊กสนุก.....ไปอีกๆ ผมก็ไป

ตามหลักภาษาไทยแล้วการบรรยายแบบนี้จะเรียกว่า พรรณนาโวหารค่ะ เพราะด้วยสำนวน ถ้อยคำที่ทำให้ผู้อ่านเคลิบเคลิ้ม ซาบซึ้งไปกับเหตุการณ์ สนุกดีค่ะ

เฒ่าติ จีบสาวอีกแล้วนะมรึง เหอ เหอ นศ ปริญญาโท เป็นไงบ้างอ๊ะ

ดูชีวิตของ ชมนาด มีความสุขจังนะ ภาพสวย การนำเสนอก็ดีได้อารมณ์ สามารถเข้าถึงบรรยากาศของหลวงพระบางได้ดี ชื่นชมค่ะ

ถ่ายรูปสวยเช่นเคยนะคะคุณชมนาด ยังคงเป็นรูปบุคคลและสิ่งแวดล้อม ธรรมชาติและชีวิตเพื่อนบ้านเราดูเรียบง่ายดี

เห็นด้วยกับคุณคนตัวเล็กนะคะ ชีวิตเรามีไว้ใช้เอง ทำในสิ่งที่มีความสุขและเป็นประโยชน์ต่อสังคม

ชีวิตย่อมมี ไว้ ใช้ เอง...มิ ใช่ ให้คนอื่น ใช้...ผมรู้สึก เช่นนี้ เสมอ... โลกกว้างทาง ไกลยังมี เรื่องราวมากมาย ให้ เรียนรู้ค้นหา คนคนหนึ่งจะ แกร่ง ได้ก็ขึ้นอยู่กับบท เรียนที่ตน เอง ได้ผ่านพบ มิ ใช่รอคอยชะ ตากรรมที่ แม้กระ ทั่งตน เองก็ ไม่รู้ว่าอะ ไรจะ เกิดขึ้นบ้าง...คน แกร่งวิถีกล้า...สร้างบท เรียนที่มีคุณค่า ให้กับตัว เอง... การ เดินทาง เปรียบ เหมือนการ เปิดบท เรียนอีกบท เพื่อ เรียบรู้ โลก แบบฝึกหัด ใน โลกของความจริงมี ให้ เราพบ ได้อยู่ทุก เมื่อทุกตอน... คำพูดที่คุ้นหูนักตั้งแต่เริ่มรู้จัก "ชมนาด"ชื่อของไม้ดอกชนิดหนึ่ง สีขาวส่งกลิ่นหอมอ่อนๆคล้ายข้าวหอมสุก อยากรู้ไปดูหน้าออฟฟิศ เนเจอร์ไมล์ ส่งกลิ่นหอมแข่งกลับดอกแก้ว >>> ชีวิตเค้ามีไว้ใช้เองจริง ๆ

น้องก้อเป็นอีกคนที่ต้องการใช่ชีวิตด้วยตนเอง เคยมีพี่คนหนึ่งได้สอนน้องว่าอย่าให้ใครมาชี้ให้เราเดินเพราะจะทำให้เราพลาดโอกาส ที่จะได้เรียนรู้บทเรียนนั้นๆๆของชีวิต ขอบคุณกับบทความดีๆๆที่ทำให้น้องรู้ว่าโลกนี้ยังมีอะไรให้ได้เรียนรู้อยู่อีกมากมาย ด้วยใจเดียวกัน น้องน้ำผึ้ง*รั่ว*คับผ๊ม

ภาพสวยเหมือนเดิม อ่านข้อความของน้องเอ้ทีไร ได้ความรู้และมุมมองดีๆทุกครั้งไป

มีคนแนะนำให้มาอ่าน...ขอบคุณคนที่แนะนำ ดีจริงๆ...ได้ดูภาพสวย ฝีมือทำแบบใส่ความตั้งใจและเขียนบรรยายใส่ความรู้สึก ขอส่งกำลังใจให้ สำหรับการเดินทางและการโพสท์ในครั้งหน้าด้วยครับ ส่วนผม...ชอบเที่ยวแบบปั่นจักรยานเที่ยว ก็พยายามขยันเขียนเล่าเส้นทางเที่ยว เพื่อเป็นประโยชน์กะคนที่จะปั่นตาม ตอนนี้ผมอยู่ที่เวป http://www.bikeloves.com/ เป็นเวปแนะนำเรื่องจักรยาน เหมาะกะผู้สนใจทางเทคนิคของจักรยาน ...เทคนิคการปั่นแข่งขันและการปั่นเพื่อสุขภาพ ส่วนผมพอกลับจากเที่ยว...ไปอาศัยห้องชวนปั่นเขียนเล่าเรื่องให้พรรคพวกอ่าน เช่นตอนนี้ http://www.bikeloves.com/board_bpmtbtrip/topic_view.php?qID=2390 หวังที่จะได้รู้จักกลุ่มเที่ยวเพิ่มขึ้นครับ

...เพื่อนๆอยากไปจังเลยครับ วันหลังถ้าชมนาดไป ขอไปฟรีด้วยคนนะ เอาแบบ จากเชียงของ ไป บ่อแก้ว ล่องเรือ ไป ปากแบง แล้วต่อไปหลวงพระบาง... คิดว่า ชมนาด คงจะจัดในเร็ววัน (คุนแม่)..ขอร้อง

ภาพสวย..เข้ามาครั้งแรกประทับใจในภาษาของชาวสมาชิกที่แสดงความคิดเห็นใน TourTookTee ล้วนแต่เป็นผู้มีจิตใจงดงาม...ชื่นชมจริง ๆ..ช่วยกันรักษาให้ Web นี้น่าอ่าน..สะอาด..นำเสนอสิ่งงดงามเช่นนี้ตลอดไป..

อยากไปบ้างๆ รูปพี่สวยมากเลยอะ

ไม่รู้จะพูดอะไร ภาพสวยมากๆ เลยค่ะ

ภาพสวยจัง ไม่มีคำบรรยายเลย เพราะ "คุณชมนาด"ทำได้เยี่ยมแล้ว สุดยอดคะ ขอชื่นชม

กำลังอยากไปอยู่พอดี มีโปรแกรมอีกไหมเอ่ย

นอกจากจะได้ดูรูปสวยๆแล้ว ยังได้เกร็ดเล็กๆน้อย จากการเดินทางด้วย ดีจัง

ริมสองฝากฝั่ง ตั้งแต่ ลงเรือที่เชียงของ จนถึงหลวงพระบาง มีธรรมชาติที่สวยงามมาก คุณชมนาด เก็บภาพบรรยากาศได้สวยงามมาก ไปชมด้วยตัวเองแล้วจะอิ่มเอมจริงๆ

ความสัมพันธ์ระหว่างคน 2 เชื้อชาติ แม้จะมีลำน้ำโขงคอยกางกั้นก็มิอาจห้ามให้เราไปหากันได้ จากภาพที่ได้ชม สวยมากค่ะ แต่ที่สวยยิ่งกว่าคือใจคนที่ชมภาพนี้ ขอบคุณนะคะที่ช่วยแบ่งปันความสุขให้กับคนที่ไม่มีโอกาสได้สัมผัสด้วยตัวเอง

สะบายดี หลวงพระบาง

ผมกำลังจะไป เชียงของ หลวงพระบาง โดยทางเรือช้าครับ ในเดือนสิงหานี้ครับรอฝนทิ่งช่วงก่อนครับไปคนเดียวครับจะนำรูปมาฝากครับ ท่านใดสนใจ โทรคุย 0868001021

งามมากค่ะ

ผู้ชายตัวเล็ก ใส่แว่น เสื้อน้ำเงิน น่ารักจัง อยากรู้จักค่า :)

บริการรับทำเว็บไซต์ เว็บไซต์ส่วนตัว เว็บบริษัท เว็บร้านค้า เว็บขายสินค้า โปรโมชั่นพิเศษราคาเริ่มต้นที่ 1,500 บาท ก็มีเว็บไซต์ได้แล้ว หรือจะเลือกแบบพิเศษ ราคา 3,600 บาท พร้อมการตกแต่งเว็บไซต์ท่านให้สวยงามดั่งใจ ฟรีชื่อเว็บไซต์ ฟรีพื้นที่เว็บและอีเมล์ตลอดอายุการใช้งาน ติดต่อที่ 108studio.com หรือที่เบอร์ 02-934-9081

ช่วยแนะนำที่พักเชียงของให้ด้วยค่ะ อยากไป

บ้านตำมิละครับบ